Dei som kjenner meg, eller les denne spalta ein og annan gongen, har nok lagt merke til min innbitte motvilje mot elektroniske duppedittar. Rett nok finns det fleire eksemplar av arten innanfor husets fire vegger. Dei blir stort sett verande der.

Den gode arbeidskollegaen min gjennom mange år, Herbjørn, etterlyser små stubbar som eg skreiv for minst 20 år sidan. Nokre av dei blei trykte i bedriftsavisa på SØRAL under psevdonym, og han kom bort til meg og lurde på kva for ein «snåling» som som hadde forfatta desse raritetane.

Denne fredagen vil eg snakka litt om kommunikasjon. Etter inspirasjon frå NRK og TV2 har eg tenkt å testa ut ei ny kommunikasjonsform i heimen.

I dag tek eg meg den fridomen og lagar eit nytt ord, «versjonstyranniet». Ein har ikkje før sett seg inn i bruken av ein elektronisk duppeditt, så er produsenten på marknaden med ein ny versjon.

Eg går rundt i åndelaus spaning for tida. Vil ho som styrer med tekstilane til underteikna koma dragande med ei slik motebukse med store hol på knærne? Eg synest eg ser for meg mannakne koma til syne i si kritkvite vinterutgåve.

Denne fredagen vil eg koma med ein ofisiell klage til han eller ho som fann opp kalenderen. Dei laga altfor få dagar mellom jul og nyttår. 

I dag er det vel på høg tid å stikka innom butikken og kjøpa julemiddagane. I år skal dei visstnok vera så billige at kvardagsmaten til katten er høgare verdsett. Difor kjem eg til å gå demonstrativt forbi kattemathylla, og direkte til haugane av ribbe og pinnekjøt.

Kva skal eit stakkars mannfolk finna på i mørke haust- og vinterkveldar? Fjernsynstilbodet består stort sett av Grey’s Anatomy, Bonderomantikk og ei endelaus rekkje med realityseriar. Jau, ein riggar seg til med ein «feit» flatskjerm i den gamle kjellarstova, stablar godt med puter i sofaen, finn fram fjernkontrollen og stiller inn på ein fotballkanal.